Ona nie chciała wstać wiedząc, że nie ma go przy niej 

Odjechał nic nie mówiąc nie całując jej w policzek 

Ona sama w swoich czterech ścianach w ciszy głuchej 

Myśląc o tym jak jej mówił, że ją kocha czule 

Zasłonięte żaluzje ona okryta kołdrą białą 

Czując zapach tam gdzie leżał w tą noc ostatnią 

Jej kochany anioł który odszedł z marzeniami 

Skarb jedyny jak cudowny sen urwany rano... 


Siedział samotnie w wagonie rysując na szybie serce 

Myśląc o niej, że nie zobaczy jej więcej 

Zachował się jak szczeniak, wyszedł kiedy ona spała 

Nie mówiąc do widzenia tak bez pożegnania 

Teraz w przedziale siedzi sam zamknięty w sobie 

Zanim nastał dzień jeszcze kochali się oboje 

Zanim nastał dzień jeszcze ufali sobie 

Zanim nastał dzień myśleli o życiu we dwoje...